środa, 13 lipca 2016
For those who read my posts in english
I want to apologize you for my english. For now I live in Poland, I will be live in England but from August. My english is bad and I know it, please just try to understand it.
How to become a writer - advice #5
Today, about heroes! Wait I think I have dejavu, it's already been. We just started this topic, which is so important and so vast that if I wanted to put it in one article I'll write it several hours, and you're probably read it not much less. Would you? I don't think so, because of that I shared one large topic into several smaller ones.
Many writers in their works makes the characters modeled on them. Is it good? Yes, provided that they are not exaggerating. Because if that charcter will be almost a god, will be able to know and can everything, the reader quickly realizes that something is not as should. You need to remember one rule: never treat the reader as an idiot, a real idiot probably will not even know you do that but if it hits a wise reader it will be a problem.
Now it's time for a little curio. Surely you know Hermione Granger but did you know that it is a caricature of J.K. Rowling from school days? In this case, the character is well developed, has advantages and disadvantages and you should remembered about that.
The character should show emotion, not all character but most. Usually the character is an ordinary man, and we all have feelings, even if we try to hide them. There are only two types of characters that don't need to show feelings. Psychopaths and people who are very well hide their emotions. Only psychopaths often they pretend. How to show the reader the excitement? Certainly not describe them eg. Roman was distraught or Arek furiously shouted. The reader does not like to get everything on the tray show that elements such. Roman tried to resist but the tears were stronger first few drops rolled down his cheeks, and immediately afterwards the flood of tears began to flood his face, his breathing became short and intermittent - in this way to show despair, and not just write it as it was sad.
You must create a bond between the reader and the character. Not necessarily major, but significant and present throughout the book. Why? Because if the reader identify with the character will be more eager to read about his fate. Besides, if present, for example. Character was shy - like the reader - but in the whole book was fighting with the shyness and is now a social person the reader immediately think that he too can change. If the reader draw from the book any - but wise - conclusions will be good thinking about it and can recommend it to someone else.
IN BRIEF:
-You can put in the book the character modeled at yourself but didn't make it Mary Sue,
-Character Should show emotion but you shouldn't describe them but show them,
-You Have to create a bond between the reader and the character
Many writers in their works makes the characters modeled on them. Is it good? Yes, provided that they are not exaggerating. Because if that charcter will be almost a god, will be able to know and can everything, the reader quickly realizes that something is not as should. You need to remember one rule: never treat the reader as an idiot, a real idiot probably will not even know you do that but if it hits a wise reader it will be a problem.
The character should show emotion, not all character but most. Usually the character is an ordinary man, and we all have feelings, even if we try to hide them. There are only two types of characters that don't need to show feelings. Psychopaths and people who are very well hide their emotions. Only psychopaths often they pretend. How to show the reader the excitement? Certainly not describe them eg. Roman was distraught or Arek furiously shouted. The reader does not like to get everything on the tray show that elements such. Roman tried to resist but the tears were stronger first few drops rolled down his cheeks, and immediately afterwards the flood of tears began to flood his face, his breathing became short and intermittent - in this way to show despair, and not just write it as it was sad.
You must create a bond between the reader and the character. Not necessarily major, but significant and present throughout the book. Why? Because if the reader identify with the character will be more eager to read about his fate. Besides, if present, for example. Character was shy - like the reader - but in the whole book was fighting with the shyness and is now a social person the reader immediately think that he too can change. If the reader draw from the book any - but wise - conclusions will be good thinking about it and can recommend it to someone else.
IN BRIEF:
-You can put in the book the character modeled at yourself but didn't make it Mary Sue,
-Character Should show emotion but you shouldn't describe them but show them,
-You Have to create a bond between the reader and the character
Jak zostać pisarzem - porady #5
Dzisiaj temat bohaterów! Moment, ja chyba mam dejavu, przecież to już było. Dopiero zaczęliśmy ten temat, który jest tak istotny i tak rozległy że gdybym chciała go umieścić w jednym artykule to pisałabym go kilkanaście godzin, a ty pewnie niewiele krócej byś go czytał. Chciałoby ci się? Nie sądzę, dlatego podzieliłam jeden duży temat na kilka mniejszych.
Wielu pisarzy w swoich dziełach umieszcza bohaterów wzorowanych na nich samych. Czy to dobre? Tak, pod warunkiem że się nie przesadza. Bo jeśli taka postać będzie prawie bogiem, będzie umieć i wiedzieć wszystko to czytelnik szybko zorientuje się że coś jet nie tak. Musisz zapamiętać jedną zasadę: nigdy nie traktuj czytelnika jak idioty, prawdziwy idiota prawdopodobnie się nie zorientuje ale jeśli trafi się mądry czytelnik to pojawi się już problem.
Teraz czas na małą ciekawostkę. Na pewno znasz Hermionę Granger ale czy wiedziałeś że jest ona karykaturą J.K. Rowling z czasów szkolnych? W tym przypadku postać jest świetnie stworzona, ma wady i zalety i o tym należy pamiętać.
Postać powinna okazywać emocje, nie każda ale większość. Zazwyczaj postać jest zwykłym człowiekiem, a wszyscy mamy uczucia, nawet jeśli staramy się je ukryć. Istnieją tylko dwa typy postaci które nie muszą okazywać uczuć. Psychopaci i osoby które bardzo dobrze ukrywają swoje emocje. Tylko że psychopaci bardzo często udają. W jaki sposób pokazać czytelnikowi emocje? Na pewno nie opisuj ich np. Roman był zrozpaczony lub Arek wściekle krzyknął. Czytelnik nie lubi dostawać wszystkiego na tacy pokaż to elementami np. Roman starał się wytrzymać ale łzy były silniejsze, najpierw kilka kropli potoczyło się po jego policzkach, a zaraz później potok łez zaczął zalewać jego twarz, jego oddech stał się krótki i przerywany - w ten sposób pokażesz rozpacz, a nie tylko napiszesz że postaci było smutno.
Musisz stworzyć więź między czytelnikiem a postacią. Niekoniecznie główną, ale istotną i występującą przez całą książkę. Dlaczego? Ponieważ jeśli czytelnik utożsami się z postacią będzie z większym zapałem czytać o jego dalszych losach. Poza tym jeśli postać np. była nieśmiała - i czytelnik także - ale przez całą książkę walczyła z tą nieśmiałością i teraz jest towarzyską osobą czytelnik od razu pomyśli że i on może się zmienić. Jeśli czytelnik wyciągnie z książki jakiekolwiek - byle mądre - wnioski będzie mieć z nią dobre skojarzenia i może poleci ją komuś innemu.
W SKRÓCIE:
-Możesz w książce umieścić postać wzorowaną na sobie ale nie zrób z niej Mary Sue,
-Postać powinna okazywać emocje ale nie opisuj ich tylko ukazuj,
-Musisz stworzyć więź między czytelnikiem a postacią
Wielu pisarzy w swoich dziełach umieszcza bohaterów wzorowanych na nich samych. Czy to dobre? Tak, pod warunkiem że się nie przesadza. Bo jeśli taka postać będzie prawie bogiem, będzie umieć i wiedzieć wszystko to czytelnik szybko zorientuje się że coś jet nie tak. Musisz zapamiętać jedną zasadę: nigdy nie traktuj czytelnika jak idioty, prawdziwy idiota prawdopodobnie się nie zorientuje ale jeśli trafi się mądry czytelnik to pojawi się już problem.
Teraz czas na małą ciekawostkę. Na pewno znasz Hermionę Granger ale czy wiedziałeś że jest ona karykaturą J.K. Rowling z czasów szkolnych? W tym przypadku postać jest świetnie stworzona, ma wady i zalety i o tym należy pamiętać.
Postać powinna okazywać emocje, nie każda ale większość. Zazwyczaj postać jest zwykłym człowiekiem, a wszyscy mamy uczucia, nawet jeśli staramy się je ukryć. Istnieją tylko dwa typy postaci które nie muszą okazywać uczuć. Psychopaci i osoby które bardzo dobrze ukrywają swoje emocje. Tylko że psychopaci bardzo często udają. W jaki sposób pokazać czytelnikowi emocje? Na pewno nie opisuj ich np. Roman był zrozpaczony lub Arek wściekle krzyknął. Czytelnik nie lubi dostawać wszystkiego na tacy pokaż to elementami np. Roman starał się wytrzymać ale łzy były silniejsze, najpierw kilka kropli potoczyło się po jego policzkach, a zaraz później potok łez zaczął zalewać jego twarz, jego oddech stał się krótki i przerywany - w ten sposób pokażesz rozpacz, a nie tylko napiszesz że postaci było smutno.
Musisz stworzyć więź między czytelnikiem a postacią. Niekoniecznie główną, ale istotną i występującą przez całą książkę. Dlaczego? Ponieważ jeśli czytelnik utożsami się z postacią będzie z większym zapałem czytać o jego dalszych losach. Poza tym jeśli postać np. była nieśmiała - i czytelnik także - ale przez całą książkę walczyła z tą nieśmiałością i teraz jest towarzyską osobą czytelnik od razu pomyśli że i on może się zmienić. Jeśli czytelnik wyciągnie z książki jakiekolwiek - byle mądre - wnioski będzie mieć z nią dobre skojarzenia i może poleci ją komuś innemu.
W SKRÓCIE:
-Możesz w książce umieścić postać wzorowaną na sobie ale nie zrób z niej Mary Sue,
-Postać powinna okazywać emocje ale nie opisuj ich tylko ukazuj,
-Musisz stworzyć więź między czytelnikiem a postacią
poniedziałek, 11 lipca 2016
How to become a writer - advice #4
Since we throw all those boring topics that I would willingly ignored but didn't, we can move on to something more interesting. Writing something more interesting I mean about the characters - one of my favorite topics.
Heroes is the oe of the most important element of the each book. Hero as hero and what next? It is not about to only write a hero, the idea is to make it your way alive. How to do it? Well, it is not easy. For me, creating hero is much easier when i like him/her. But what if you need to create a character who totally hate, because, for example is the main antagonist of the hero with whom you identify with? Then you can add one additional feature. Every man and every character has a character traits, good and bad. Characters we usually don't like, have more of these bad qualities so that at least a little to like this character, you must give it at least one good feature - that you like. Of course it can also happen that you don't like a hero because it is too good, then you should give it a bad feature.
I write all the time,, evil, "good,," feature, but this division does not really exist, each feature is neutral, only how to use it can be good or bad. Wits - clever person can plan the perfect crime, or be a detective. Mastering - an overrun can be a surgeon or a cold-blooded torture wae prisoners.
What else can you do so that your character was more credible? Create a list that you put all the relevant information on this form. There must be a specific form of a list, it may be, for example biography form. How does it have to look? I'll show you on random example.
Name: Natalia Wolf
Age twenty-two years / 22 (write words or numbers, as you get more comfortable)
Place of birth: Unknown
Family: Sister (Lucy Wolf)
Sexual orientation: bisexual
Physical characteristics: black hair, slim silhouette, green eyes
Character traits: clever, introverted, rebellious
Likes: draw, play guitar
Dislikes: people, rap,
Dress code: typical rock
Friends: Sebastian Lewandowski and Remigiusz Kowalski
Concerns: harm sisters
Favorite color: blue
Of course, you do not have to be the same information as above - as I wrote earlier this is a random example - the idea is you realize how many facts about the hero. You do not need to apply this to all the heroes, I say more should not, unless you share your book takes place in one room and I it has three characters - obviously figuratively. Apply it to the major characters stopniując amount of information. The main character = a lot of data. Friend of hero - basic information + some data. Episodic character = only basic information.
But for what all of this? Already I hasten the translation. If, for example you create a heroine who grew up in an orphanage, a punk and satanistką but will love unicorns and behave like ,,girl from a good home", the reader will think that you're trying to make him look like an idiot. And people generally don't like when someone makes them look like an idiots. However, you can create a heroine described, give it the same characteristics but slowly explain to the reader why so behave. Eg. She always been sensitive but had to hide it because she was afraid that someone will use it but she met a nice boy, fell in love reciprocated and began to discover her true nature. It's smell like bad novel but my examples are so... specific because I want you to clearly see what I want to show you.
Forgive me, I write out a lot, when I had to explain you why you should know your characters. In such way you involuntarily better know your characters and you know how this character should react to the situation. This is all? No, it's not. If you stuck in place - you will, trust me - you can imagine the hero (or several), eg. Talking to each other. (This can be a conversation totally unrelated to the storyline) What will be discussed? About their future, about each other, and perhaps just about the weather? It's not important, it's important that it should help you move. How it's working? I don't know, but usually it helps me.
There is another reason why these methods are useful. There has been a dialogue between two characters and suddenly falls uncomfortable question. And what now? Is character should tell the truth, lie, maybe turn around and pretend that she did not hear the questions? Without knowledge of the form you will be hard to get out of this situation.
IN BRIEF:
(if you think that write essense what important with such a long text is easy then you're wrong)
-It's good to know At least basic facts about your characters,
-If You stop and you do not know what to do, imagine the heroes conversation
Heroes is the oe of the most important element of the each book. Hero as hero and what next? It is not about to only write a hero, the idea is to make it your way alive. How to do it? Well, it is not easy. For me, creating hero is much easier when i like him/her. But what if you need to create a character who totally hate, because, for example is the main antagonist of the hero with whom you identify with? Then you can add one additional feature. Every man and every character has a character traits, good and bad. Characters we usually don't like, have more of these bad qualities so that at least a little to like this character, you must give it at least one good feature - that you like. Of course it can also happen that you don't like a hero because it is too good, then you should give it a bad feature.
I write all the time,, evil, "good,," feature, but this division does not really exist, each feature is neutral, only how to use it can be good or bad. Wits - clever person can plan the perfect crime, or be a detective. Mastering - an overrun can be a surgeon or a cold-blooded torture wae prisoners.
Age twenty-two years / 22 (write words or numbers, as you get more comfortable)
Place of birth: Unknown
Family: Sister (Lucy Wolf)
Sexual orientation: bisexual
Physical characteristics: black hair, slim silhouette, green eyes
Character traits: clever, introverted, rebellious
Likes: draw, play guitar
Dislikes: people, rap,
Dress code: typical rock
Friends: Sebastian Lewandowski and Remigiusz Kowalski
Concerns: harm sisters
Favorite color: blue
Of course, you do not have to be the same information as above - as I wrote earlier this is a random example - the idea is you realize how many facts about the hero. You do not need to apply this to all the heroes, I say more should not, unless you share your book takes place in one room and I it has three characters - obviously figuratively. Apply it to the major characters stopniując amount of information. The main character = a lot of data. Friend of hero - basic information + some data. Episodic character = only basic information.
Forgive me, I write out a lot, when I had to explain you why you should know your characters. In such way you involuntarily better know your characters and you know how this character should react to the situation. This is all? No, it's not. If you stuck in place - you will, trust me - you can imagine the hero (or several), eg. Talking to each other. (This can be a conversation totally unrelated to the storyline) What will be discussed? About their future, about each other, and perhaps just about the weather? It's not important, it's important that it should help you move. How it's working? I don't know, but usually it helps me.
There is another reason why these methods are useful. There has been a dialogue between two characters and suddenly falls uncomfortable question. And what now? Is character should tell the truth, lie, maybe turn around and pretend that she did not hear the questions? Without knowledge of the form you will be hard to get out of this situation.
IN BRIEF:
(if you think that write essense what important with such a long text is easy then you're wrong)
-It's good to know At least basic facts about your characters,
-If You stop and you do not know what to do, imagine the heroes conversation
Jak zostać pisarzem - porady #4
Skoro wreszcie przewałkowaliśmy wszystkie te nudne tematy które chętnie bym pominęła ale tego nie zrobiłam, możemy przejść do czegoś bardziej interesującego. Pisząc coś bardziej interesującego mam namyśli temat bohaterów - jeden z moich ulubionych.
Bohaterowie to zaraz obok fabuły najważniejszy element każdej książki. Bohater jak bohater jest i co dalej? Nie chodzi o to żeby postać tylko była, chodzi o to żeby uczynić ją na swój sposób żywą. Jak to zrobić? Otóż nie jest to łatwe. Mi najprościej stworzyć żywą postać jeśli ją lubię. Tylko co jeśli przyjdzie Ci stworzyć bohatera którego totalnie nienawidzisz, bo np. jest głównym antagonistą bohatera z którym się utożsamiasz? Wtedy można to rozegrać - przyzwyczaj się do tego typu porównań w moich tekstach, ponieważ ja całe życie traktuje jako swego rodzaju grę - za pomocą jednej dodatkowej cechy. Każdy człowiek i każda postać posiada cechy charakteru, dobre oraz złe. Postacie których nie lubimy zazwyczaj mają więcej tych złych cech więc żeby chociaż trochę polubić taką postać musisz nadać jej przynajmniej jedną dobrą cechę - która Ci się podoba. Oczywiście może się również zdarzyć tak że nie cierpimy bohatera ponieważ jest zbyt dobry, wtedy powinieneś nadać mu jedną złą cechę.
Cały czas piszę ,,zła", ,,dobra" cecha, ale taki podział tak naprawdę nie istnieje, każda cecha jest neutralna, jedynie sposób jej użycia może być zły lub dobry. Spryt - osoba sprytna może zaplanować zbrodnie idealną lub spełniać się jako detektyw. Opanowanie - osoba opanowana może zostać chirurgiem lub z zimną krwią torturować jeńców wojennych.
Co jeszcze możesz zrobić żeby twoja postać była bardziej wiarygodna? Stwórz sobie listę na której umieścisz wszystkie istotne informację o tej postaci. Nie musi to być konkretnie forma listy, może to być np. biografia postaci. Jak to ma wyglądać? Przedstawię Ci to na losowym przykładzie.
Imię i nazwisko: Natalia Wilk
Wiek : dwadzieścia dwa lata/22 (napisz słownie lub liczbowo, jak Ci wygodniej)
Miejsce urodzenia: Nieznane
Rodzina: siostra(Łucja Wilk)
Orientacja seksualna: biseksualna
Cechy fizyczne: czarne włosy, szczupła sylwetka, zielone oczy
Cechy charakteru: sprytna, introwertyczka, zbuntowana
Lubi: rysować, grać na gitarze
Nie lubi: ludzi, rapu,
Styl ubioru: typowo rockowy
Przyjaciele: Sebastian Lewandowski i Remigiusz Kowalski
Obawy: krzywda siostry
Ulubiony kolor: niebieski
Oczywiście nie muszą to być te same informację co powyżej - tak jak wcześniej napisałam jest to losowy przykład - chodzi o to żebyś uświadomił sobie jak najwięcej faktów na temat danego bohatera. Nie musisz stosować tego do wszystkich bohaterów, powiem więcej nie powinieneś, chyba że akcja twojej książki toczy się w jednym pokoju i występuję tam trójka bohaterów - oczywiście w przenośni. Zastosuj to do istotnych bohaterów stopniując ilość informacji. Główny bohater = dużo danych, np. towarzysz bohatera - podstawowe informacje + kilka dodatkowych, epizodyczny bohater = tylko podstawowe informacje.
Tylko po co to wszystko? Już spieszę z tłumaczeniem. Jeśli np. stworzysz bohaterkę która wychowała się w domu dziecka, jest punkiem i satanistką ale będzie kochać jednorożce, uwielbiać wszystkich ludzi i zachowywać się jak tzw. dziewczyna z dobrego domu, to czytelnik pomyśli sobie że próbujesz zrobić z niego idiotę. A ludzie z reguły nie lubią jak się z nich robi idiotów. Możesz natomiast stworzyć opisaną bohaterkę, nadać jej te same cechy ale powoli wyjaśniać czytelnikowi dlaczego się tak zachowuję. Np. od zawsze była wrażliwa ale musiała to ukrywać ponieważ bała się że ktoś to wykorzysta ale poznała miłego chłopaka, zakochała się ze wzajemnością i zaczęła odkrywać swoją prawdziwą naturę. Zajechało tanim, niesmacznym romansem ale moje przykłady specjalnie są takie... specyficzne żebyś lepiej widział co próbuję Ci przekazać.
Wybacz, rozpisałam się, a miałam Ci wytłumaczyć po co poznawać bohaterów. Otóż w taki sposób mimowolnie poznajesz postać i wiesz jak powinna zareagować na daną sytuację. Tylko tyle? Nie tylko. Jeśli utkniesz w miejscu - a utkniesz, zaufaj mi - możesz wyobrazić sobie bohatera (lub kilku) np. rozmawiających ze sobą. (Może to być rozmowa zupełnie nie związana z fabułą) O czym będą rozmawiać? O swojej przyszłości, o sobie nawzajem, a może zwyczajnie o pogodzie? To nie istotne, ważne że powinno pomóc Ci ruszyć z miejsca. Jak to działa? Nie wiem, ale mi zazwyczaj pomaga.
Jest jeszcze jeden powód dla którego te sposoby są przydatne. Toczy się dialog między dwoma postaciami i nagle pada niewygodne pytanie. I co teraz? Czy postać powinna powiedzieć prawdę, skłamać, a może odwrócić się i udać że nie słyszała pytania? Bez znajomości postaci ciężko Ci będzie wybrnąć z takiej sytuacji.
W SKRÓCIE:
(jeśli sądzisz że wyciągnięcie tego co istotne z tak długiego tekstu jest proste to się mylisz)
-Dobrze jest znać przynajmniej podstawowe fakty o swoich postaciach,
-Jeśli zatrzymasz się i nie wiesz co robić wyobraź sobie rozmowę bohaterów
Bohaterowie to zaraz obok fabuły najważniejszy element każdej książki. Bohater jak bohater jest i co dalej? Nie chodzi o to żeby postać tylko była, chodzi o to żeby uczynić ją na swój sposób żywą. Jak to zrobić? Otóż nie jest to łatwe. Mi najprościej stworzyć żywą postać jeśli ją lubię. Tylko co jeśli przyjdzie Ci stworzyć bohatera którego totalnie nienawidzisz, bo np. jest głównym antagonistą bohatera z którym się utożsamiasz? Wtedy można to rozegrać - przyzwyczaj się do tego typu porównań w moich tekstach, ponieważ ja całe życie traktuje jako swego rodzaju grę - za pomocą jednej dodatkowej cechy. Każdy człowiek i każda postać posiada cechy charakteru, dobre oraz złe. Postacie których nie lubimy zazwyczaj mają więcej tych złych cech więc żeby chociaż trochę polubić taką postać musisz nadać jej przynajmniej jedną dobrą cechę - która Ci się podoba. Oczywiście może się również zdarzyć tak że nie cierpimy bohatera ponieważ jest zbyt dobry, wtedy powinieneś nadać mu jedną złą cechę.
Cały czas piszę ,,zła", ,,dobra" cecha, ale taki podział tak naprawdę nie istnieje, każda cecha jest neutralna, jedynie sposób jej użycia może być zły lub dobry. Spryt - osoba sprytna może zaplanować zbrodnie idealną lub spełniać się jako detektyw. Opanowanie - osoba opanowana może zostać chirurgiem lub z zimną krwią torturować jeńców wojennych.
Co jeszcze możesz zrobić żeby twoja postać była bardziej wiarygodna? Stwórz sobie listę na której umieścisz wszystkie istotne informację o tej postaci. Nie musi to być konkretnie forma listy, może to być np. biografia postaci. Jak to ma wyglądać? Przedstawię Ci to na losowym przykładzie.
Imię i nazwisko: Natalia Wilk
Wiek : dwadzieścia dwa lata/22 (napisz słownie lub liczbowo, jak Ci wygodniej)
Miejsce urodzenia: Nieznane
Rodzina: siostra(Łucja Wilk)
Orientacja seksualna: biseksualna
Cechy fizyczne: czarne włosy, szczupła sylwetka, zielone oczy
Cechy charakteru: sprytna, introwertyczka, zbuntowana
Lubi: rysować, grać na gitarze
Nie lubi: ludzi, rapu,
Styl ubioru: typowo rockowy
Przyjaciele: Sebastian Lewandowski i Remigiusz Kowalski
Obawy: krzywda siostry
Ulubiony kolor: niebieski
Oczywiście nie muszą to być te same informację co powyżej - tak jak wcześniej napisałam jest to losowy przykład - chodzi o to żebyś uświadomił sobie jak najwięcej faktów na temat danego bohatera. Nie musisz stosować tego do wszystkich bohaterów, powiem więcej nie powinieneś, chyba że akcja twojej książki toczy się w jednym pokoju i występuję tam trójka bohaterów - oczywiście w przenośni. Zastosuj to do istotnych bohaterów stopniując ilość informacji. Główny bohater = dużo danych, np. towarzysz bohatera - podstawowe informacje + kilka dodatkowych, epizodyczny bohater = tylko podstawowe informacje.
Tylko po co to wszystko? Już spieszę z tłumaczeniem. Jeśli np. stworzysz bohaterkę która wychowała się w domu dziecka, jest punkiem i satanistką ale będzie kochać jednorożce, uwielbiać wszystkich ludzi i zachowywać się jak tzw. dziewczyna z dobrego domu, to czytelnik pomyśli sobie że próbujesz zrobić z niego idiotę. A ludzie z reguły nie lubią jak się z nich robi idiotów. Możesz natomiast stworzyć opisaną bohaterkę, nadać jej te same cechy ale powoli wyjaśniać czytelnikowi dlaczego się tak zachowuję. Np. od zawsze była wrażliwa ale musiała to ukrywać ponieważ bała się że ktoś to wykorzysta ale poznała miłego chłopaka, zakochała się ze wzajemnością i zaczęła odkrywać swoją prawdziwą naturę. Zajechało tanim, niesmacznym romansem ale moje przykłady specjalnie są takie... specyficzne żebyś lepiej widział co próbuję Ci przekazać.
Wybacz, rozpisałam się, a miałam Ci wytłumaczyć po co poznawać bohaterów. Otóż w taki sposób mimowolnie poznajesz postać i wiesz jak powinna zareagować na daną sytuację. Tylko tyle? Nie tylko. Jeśli utkniesz w miejscu - a utkniesz, zaufaj mi - możesz wyobrazić sobie bohatera (lub kilku) np. rozmawiających ze sobą. (Może to być rozmowa zupełnie nie związana z fabułą) O czym będą rozmawiać? O swojej przyszłości, o sobie nawzajem, a może zwyczajnie o pogodzie? To nie istotne, ważne że powinno pomóc Ci ruszyć z miejsca. Jak to działa? Nie wiem, ale mi zazwyczaj pomaga.
Jest jeszcze jeden powód dla którego te sposoby są przydatne. Toczy się dialog między dwoma postaciami i nagle pada niewygodne pytanie. I co teraz? Czy postać powinna powiedzieć prawdę, skłamać, a może odwrócić się i udać że nie słyszała pytania? Bez znajomości postaci ciężko Ci będzie wybrnąć z takiej sytuacji.
W SKRÓCIE:
(jeśli sądzisz że wyciągnięcie tego co istotne z tak długiego tekstu jest proste to się mylisz)
-Dobrze jest znać przynajmniej podstawowe fakty o swoich postaciach,
-Jeśli zatrzymasz się i nie wiesz co robić wyobraź sobie rozmowę bohaterów
How to become a writer - advice #3
In a previous post I wrote about four ways to start the book, today You will learn about the narrative.
As in the previous post: I will not give You the best way to introduce narrative but their advantages and disadvantages.
There are three ways of doing narration:
-in the first person,
-in second person,
-in the third person
A first-person narrative is good because You can almost feel think, feel, and even see what the narrator. This is an advantage but at the same time the defect. What if the hero has to do something stupid? He may have to run naked through commercial galleries to win a bet and pay the bills? Often the narrative in the first person, the writer may feel embarrassed of fragment which He wrote and delete it or don't even write it.
The narration in the second person is the most rarely encountered. The text is clearly directed to the reader, and usually he is the main character, You can take it as advantage but also a disadvantage. If You are going to write in the second person, and Your hero will do ,, unusual "things the reader can feel uncomfortable and leave Your book,, for later" - which never comes.
As in the previous post: I will not give You the best way to introduce narrative but their advantages and disadvantages.
There are three ways of doing narration:
-in the first person,
-in second person,
-in the third person
A first-person narrative is good because You can almost feel think, feel, and even see what the narrator. This is an advantage but at the same time the defect. What if the hero has to do something stupid? He may have to run naked through commercial galleries to win a bet and pay the bills? Often the narrative in the first person, the writer may feel embarrassed of fragment which He wrote and delete it or don't even write it.
The narration in the second person is the most rarely encountered. The text is clearly directed to the reader, and usually he is the main character, You can take it as advantage but also a disadvantage. If You are going to write in the second person, and Your hero will do ,, unusual "things the reader can feel uncomfortable and leave Your book,, for later" - which never comes.
The narration in the third person is the most common. The advantage is that the narrator sees, hears and knows everything, and thus may - but need not - to convey to the reader. With this kind of narrative can build the reader's interest. You can even more, You can manipulate the emotions but not everyone can do well. Because if the reader realizes that You manipulate Them, They may be angry, so be careful with this. Personally I recommend this type of narrative.
IN BRIEF:
-There Are three types of narrative,
-The First-person narrative is easy to empathize but may lead to the removal the good text,
-Narration in the second person works good mainly in games,
-Narration in the third person gives great opportunities but You have to know how to use them
Jak zostać pisarzem - porady #3
W poprzednim wpisie pisałam o 4 sposobach rozpoczęcia książki, dzisiaj dowiesz się o sposobach narracji.
Tak jak w poprzednim wpisie: nie podam Ci najlepszego sposobu narracji ale przedstawię ich wady i zalety.
Istnieją trzy sposoby prowadzenia narracji:
-w pierwszej osobie,
-w drugiej osobie,
-w trzeciej osobie
Co to jest narracja wie chyba każdy więc bez zbędnego przedłużania przejdę do rzeczy.
Narracja pierwszoosobowa jest o tyle dobra że możesz prawie całkowicie wczuć się w bohatera, myśleć, czuć, a nawet widzieć to co narrator. Jest to zaleta ale jednocześnie wada. Co jeśli bohater musi zrobić coś głupiego? Może musi przebiec się nago przez galerie handlową żeby wygrać zakład i opłacić rachunki? Często przy narracji w pierwszej osobie pisarz może poczuć się zażenowany fragmentem jaki wymyślił przez co go nie napisze.
Narracja w drugiej osobie jest najrzadziej spotykana. Tekst skierowany jest ewidentnie do czytelnika i zazwyczaj to on jest głównym bohaterem, można to wziąć za zaletę ale również za wadę. Jeśli zamierzasz pisać w drugiej osobie, a twój bohater będzie wyczyniał ,,nietypowe" rzeczy czytelnik może poczuć się nieswojo i zostawić twoją książkę ,,na później" - które nigdy nie nadejdzie.
Narracja w trzeciej osobie jest najczęściej spotykana. Zaletą jest to że narrator widzi, słyszy i wie wszystko, a co za tym idzie może - ale nie musi - to przekazać czytelnikowi. Za pomocą tego rodzaju narracji można budować zainteresowanie czytelnika. Można nawet więcej, można manipulować jego emocjami ale to nie każdy potrafi dobrze zrobić. Ponieważ jeśli czytelnik zorientuje się że nim manipulujesz może być nie zadowolony, dlatego należy z tym uważać. Osobiście polecam ten rodzaj narracji.
W SKRÓCIE:
-Istnieją trzy rodzaje narracji,
-W narracji pierwszoosobowej łatwo się wczuć ale może to prowadzić do usunięcia tekstu,
-Narracja w drugiej osobie sprawdza się głównie w grach,
-Narracja w trzeciej osobie daje duże możliwości ale trzeba umieć je wykorzystać
Tak jak w poprzednim wpisie: nie podam Ci najlepszego sposobu narracji ale przedstawię ich wady i zalety.
Istnieją trzy sposoby prowadzenia narracji:
-w pierwszej osobie,
-w drugiej osobie,
-w trzeciej osobie
Co to jest narracja wie chyba każdy więc bez zbędnego przedłużania przejdę do rzeczy.
Narracja pierwszoosobowa jest o tyle dobra że możesz prawie całkowicie wczuć się w bohatera, myśleć, czuć, a nawet widzieć to co narrator. Jest to zaleta ale jednocześnie wada. Co jeśli bohater musi zrobić coś głupiego? Może musi przebiec się nago przez galerie handlową żeby wygrać zakład i opłacić rachunki? Często przy narracji w pierwszej osobie pisarz może poczuć się zażenowany fragmentem jaki wymyślił przez co go nie napisze.
Narracja w drugiej osobie jest najrzadziej spotykana. Tekst skierowany jest ewidentnie do czytelnika i zazwyczaj to on jest głównym bohaterem, można to wziąć za zaletę ale również za wadę. Jeśli zamierzasz pisać w drugiej osobie, a twój bohater będzie wyczyniał ,,nietypowe" rzeczy czytelnik może poczuć się nieswojo i zostawić twoją książkę ,,na później" - które nigdy nie nadejdzie.
Narracja w trzeciej osobie jest najczęściej spotykana. Zaletą jest to że narrator widzi, słyszy i wie wszystko, a co za tym idzie może - ale nie musi - to przekazać czytelnikowi. Za pomocą tego rodzaju narracji można budować zainteresowanie czytelnika. Można nawet więcej, można manipulować jego emocjami ale to nie każdy potrafi dobrze zrobić. Ponieważ jeśli czytelnik zorientuje się że nim manipulujesz może być nie zadowolony, dlatego należy z tym uważać. Osobiście polecam ten rodzaj narracji.
W SKRÓCIE:
-Istnieją trzy rodzaje narracji,
-W narracji pierwszoosobowej łatwo się wczuć ale może to prowadzić do usunięcia tekstu,
-Narracja w drugiej osobie sprawdza się głównie w grach,
-Narracja w trzeciej osobie daje duże możliwości ale trzeba umieć je wykorzystać
niedziela, 10 lipca 2016
How to become a writer - advice #2
Beginning of the story for most writers creates a real challenge. How to start? Dialogue, descriptions, prologue, perhaps in the middle of a book?
It's really a lot of ways to start, each of them has its pros and cons, and I'm going to introduce them to You, but if You think that I will write here the magical, universal way to make a great start then sorry but You're wrong.
There are four basic ways to start the book:
-From beginning,
-Scene From the middle of the book,
-Terminal Decision
-Prologue.
I suspect that You understand thefirst three, but do You know what it is prologue?
If You know You can scroll further, if not - read the explanation.
A prologue or prolog is an opening to a story that establishes the setting and gives background details, often some earlier story that ties into the main one, and other miscellaneous information. The Ancient Greek prólogos included the modern meaning ofprologue, but was of wider significance, more like the meaning of preface.
Starting from the beginning of the book You have an easier task. Events are arranged chronologically and You and the reader is easier to catch. It is also the most common way to start the book. What are the cons? At the beginning of history is not always something going on, and nowadays the reader easily bored and if You do not immerse Yourself in the world of action or not feel a hero, They throw the book into a corner after ten pages.
Starting from the middle of history You throw the character into the action, and the reader is wondering not only how it happened but also what happens next. With this method, You must use the flashback, which not every aspiring writer can do right.
Starting from the end of history You immediately interested reader. The hero soon face the unimaginable, but how did this happen? The cons is that You have to cut backon the events, which You can get lost.
Prologues are outdated, but sometimes still used. The flaw is that it usually is a completely separate stories so readers treat them as unnecessary lines of text - they don't like. The advantage is that the prologues usually bring to the story some important information.
IN BRIEF:
-There is perfect and the best way to start the story,
-There Are four basic types of beginnings,
-Prologues are outdated,
-Writing from the beginning of the story is simple for the reader and writer,
-Writing from the end is difficult but it attracts reader's attention,
-Writing from the center draws the reader but requires certain skills.
It's really a lot of ways to start, each of them has its pros and cons, and I'm going to introduce them to You, but if You think that I will write here the magical, universal way to make a great start then sorry but You're wrong.
There are four basic ways to start the book:
-From beginning,
-Scene From the middle of the book,
-Terminal Decision
-Prologue.
I suspect that You understand thefirst three, but do You know what it is prologue?
If You know You can scroll further, if not - read the explanation.
A prologue or prolog is an opening to a story that establishes the setting and gives background details, often some earlier story that ties into the main one, and other miscellaneous information. The Ancient Greek prólogos included the modern meaning ofprologue, but was of wider significance, more like the meaning of preface.
Starting from the beginning of the book You have an easier task. Events are arranged chronologically and You and the reader is easier to catch. It is also the most common way to start the book. What are the cons? At the beginning of history is not always something going on, and nowadays the reader easily bored and if You do not immerse Yourself in the world of action or not feel a hero, They throw the book into a corner after ten pages.
Starting from the middle of history You throw the character into the action, and the reader is wondering not only how it happened but also what happens next. With this method, You must use the flashback, which not every aspiring writer can do right.
Starting from the end of history You immediately interested reader. The hero soon face the unimaginable, but how did this happen? The cons is that You have to cut backon the events, which You can get lost.
Prologues are outdated, but sometimes still used. The flaw is that it usually is a completely separate stories so readers treat them as unnecessary lines of text - they don't like. The advantage is that the prologues usually bring to the story some important information.
IN BRIEF:
-There is perfect and the best way to start the story,
-There Are four basic types of beginnings,
-Prologues are outdated,
-Writing from the beginning of the story is simple for the reader and writer,
-Writing from the end is difficult but it attracts reader's attention,
-Writing from the center draws the reader but requires certain skills.
Jak zostać pisarzem - porady #2
Początek historii dla większości pisarzy stwarza nie lada wyzwanie. Jak zacząć? Dialogiem, opisem, prologiem, a może prosto z mostu w środku książki?
Jest naprawdę wiele metod na rozpoczęcie książki, każda z nich ma swoje plusy i minusy, a ja zamierzam je Ci dokładnie przedstawić, ale jeśli myślisz że napisze Ci tutaj magiczny, uniwersalny sposób na świetny początek to wybacz ale się mylisz.
Są cztery podstawowe sposoby rozpoczęcie książki:
-Przedstawić sam początek,
-Scena ze środka książki,
-Końcowa decyzja,
-Prolog.
Sądzę że rozumiesz znaczenie pierwszych trzech, ale czy wiesz co to jest prolog?
Jeśli wiesz możesz przewinąć dalej, jeśli nie - przeczytaj wyjaśnienie.
Prolog – wstępna, wyodrębniona część utworu dramatycznego lub narracyjnego, zawierająca relację o faktach poprzedzających zawiązanie akcji; prologiem nazywa się też autorski komentarz poprzedzający utwór.
Zaczynając książkę od początku masz ułatwione zadanie. Wydarzenia są ułożone chronologicznie i Tobie oraz czytelnikowi łatwiej jest się połapać. Jest to też najczęstszy sposób na rozpoczęcie książki. Jakie są minusy? Na początku historii nie zawsze coś się dzieje, a w dzisiejszych czasach czytelnik łatwo się nudzi i jeśli nie wciągnie się w świat akcji czy nie wczuje się w bohatera rzuci książkę w kąt po dziesięciu stronach.
Zaczynając od środka historii od razu rzucasz bohatera w wir akcji, a czytelnik jest ciekaw nie tylko jak do tego doszło ale także co z tego wyniknie. Przy tym sposobie musisz używać retrospekcji, co nie każdy początkujący pisarz potrafi zrobić.
Zaczynając od końca historii od razu zainteresujesz czytelnika. Bohater zaraz zmierzy się z czymś niewyobrażalnym, ale jak do tego doszło? Minusem jest to że musisz cofać się w wydarzeniach, przez co możesz się pogubić.
Prologi są przestarzałe, ale czasem jeszcze używane. Wadą jest to że zazwyczaj to zupełnie osobne historie więc czytelnicy traktują je jako zbędne linijki tekstu - których nie lubią. Zaletą jest to że prologi zazwyczaj wprowadzają do fabuły jakąś istotną informację.
W SKRÓCIE:
-Nie istnieje idealny i najlepszy sposób na rozpoczęcie całej opowieści,
-Istnieją cztery podstawowe rodzaje początków,
-Prologi są przestarzałe,
-Pisanie od początku historii jest najprostsze dla czytelnika i pisarza,
-Pisanie od końca jest trudne ale od pierwszej strony zwraca uwagę czytelnika,
-Pisanie od środka wciąga czytelnika ale wymaga pewnych umiejętności.
Jest naprawdę wiele metod na rozpoczęcie książki, każda z nich ma swoje plusy i minusy, a ja zamierzam je Ci dokładnie przedstawić, ale jeśli myślisz że napisze Ci tutaj magiczny, uniwersalny sposób na świetny początek to wybacz ale się mylisz.
Są cztery podstawowe sposoby rozpoczęcie książki:
-Przedstawić sam początek,
-Scena ze środka książki,
-Końcowa decyzja,
-Prolog.
Sądzę że rozumiesz znaczenie pierwszych trzech, ale czy wiesz co to jest prolog?
Jeśli wiesz możesz przewinąć dalej, jeśli nie - przeczytaj wyjaśnienie.
Prolog – wstępna, wyodrębniona część utworu dramatycznego lub narracyjnego, zawierająca relację o faktach poprzedzających zawiązanie akcji; prologiem nazywa się też autorski komentarz poprzedzający utwór.
Zaczynając książkę od początku masz ułatwione zadanie. Wydarzenia są ułożone chronologicznie i Tobie oraz czytelnikowi łatwiej jest się połapać. Jest to też najczęstszy sposób na rozpoczęcie książki. Jakie są minusy? Na początku historii nie zawsze coś się dzieje, a w dzisiejszych czasach czytelnik łatwo się nudzi i jeśli nie wciągnie się w świat akcji czy nie wczuje się w bohatera rzuci książkę w kąt po dziesięciu stronach.
Zaczynając od środka historii od razu rzucasz bohatera w wir akcji, a czytelnik jest ciekaw nie tylko jak do tego doszło ale także co z tego wyniknie. Przy tym sposobie musisz używać retrospekcji, co nie każdy początkujący pisarz potrafi zrobić.
Zaczynając od końca historii od razu zainteresujesz czytelnika. Bohater zaraz zmierzy się z czymś niewyobrażalnym, ale jak do tego doszło? Minusem jest to że musisz cofać się w wydarzeniach, przez co możesz się pogubić.
Prologi są przestarzałe, ale czasem jeszcze używane. Wadą jest to że zazwyczaj to zupełnie osobne historie więc czytelnicy traktują je jako zbędne linijki tekstu - których nie lubią. Zaletą jest to że prologi zazwyczaj wprowadzają do fabuły jakąś istotną informację.
W SKRÓCIE:
-Nie istnieje idealny i najlepszy sposób na rozpoczęcie całej opowieści,
-Istnieją cztery podstawowe rodzaje początków,
-Prologi są przestarzałe,
-Pisanie od początku historii jest najprostsze dla czytelnika i pisarza,
-Pisanie od końca jest trudne ale od pierwszej strony zwraca uwagę czytelnika,
-Pisanie od środka wciąga czytelnika ale wymaga pewnych umiejętności.
How to become a writer - advice #1
Long I wondered where to start, but eventually came to the conclusion that the best from the beginning.
If the book has to be good should not contain errors. Some may be surprised, because after all, why should if You send the book to the publishing house someone will edit it. Only that if Your book will be fifteen errors in one sentence it even if the whole story would be great is nobody to pay the editor for improving the text. That is the sad truth. I personally always the biggest problems I had with commas, just did not know where to insert.
For each writer also is useful dictionary of synonyms. The Internet is also a very useful tool, and You shouldn't be afraid to use it.
So far I wrote mainly about errors in spelling, now move on to errors in the story. Of course You should avoid such mistakes but You should not be a half-hour to check each sentence for that certainly does not appear in it was such a mistake. When You write, You pay attention to such things, but only if something seems quite pointless. Only when You write a whole book, and You're going to send it to the publisher if you read it carefully and correct any errors that You find. It may be that the story is a huge mistake and You need to improve the whole book, but no one said that the life of a writer is easy.
IN BRIEF:
-Try not to make mistakes,
-Use the dictionaries and the Internet,
-Search errors of the story after writing an entire book
If the book has to be good should not contain errors. Some may be surprised, because after all, why should if You send the book to the publishing house someone will edit it. Only that if Your book will be fifteen errors in one sentence it even if the whole story would be great is nobody to pay the editor for improving the text. That is the sad truth. I personally always the biggest problems I had with commas, just did not know where to insert.
For each writer also is useful dictionary of synonyms. The Internet is also a very useful tool, and You shouldn't be afraid to use it.
So far I wrote mainly about errors in spelling, now move on to errors in the story. Of course You should avoid such mistakes but You should not be a half-hour to check each sentence for that certainly does not appear in it was such a mistake. When You write, You pay attention to such things, but only if something seems quite pointless. Only when You write a whole book, and You're going to send it to the publisher if you read it carefully and correct any errors that You find. It may be that the story is a huge mistake and You need to improve the whole book, but no one said that the life of a writer is easy.
IN BRIEF:
-Try not to make mistakes,
-Use the dictionaries and the Internet,
-Search errors of the story after writing an entire book
Subskrybuj:
Posty (Atom)